za one koji su propustili uvod, odnosno razlog našeg puta za Albaniju, potražite ga na linku… za ostale, nastavak sledi:
Đirokastra se nalazi u južnoj Albaniji, istorijskoj regiji Epir, u dolini Gjerë (Širokih) planina i Drino reke, na 300 m nadmorske visine. grad je, verovatno, osnovan u 12.veku oko tvrđave na brdu. upisan je na listu svetske baštine kao “redak primer dobro sačuvanog otomanskog grada, koji su sazidali veleposednici.”
pod vladavinom Vizantije, razvio se u glavni trgovački centar. bio je deo Epirskog despotata u 14.veku, pre nego što je prešao u otomanske ruke 1417. zauzeo ga je 1811. Ali-paša i u kasnom 19.veku postao je centar otpora turskoj vladavini. 1914. Grčka je objavila stvaranje samostalne države Severni Epir. Za vreme I sv.rata osvojile su je francuske trupe, da bi je poklonile Albaniji 1918. za vreme Balkanskih, I i II svetskog rata, osvajali su je Italija, Grčka i Nemačka, a Albaniji je vraćena 1944. tokom komunističkog režima, dobio je status “grada muzeja”, kao rodno mesto Envera Hodže.
kada je grad prvi put nominovan za uvođenje na listu Svetske baštine 1988, stručnjacima je zasmetao veliki broj modernih građevina koje su remetile izgled starog grada. istorijsko jezgro je, konačno, upisano 2005, 15 godina nakon prvobitnog nominovanja.
prvi put se pojavljuje 1336. pod grčkim nazivom Argyrokastron (Αργυρόκαστρο), od grčkih reči argyron ( “srebro”) i kastron (zamak ili tvrđava), dakle – “srebrni zamak”. iako su gradske zidine izgrađene u 3.veku, a grad se prvi put spominje u 12, većina postojećih zgrada potiče iz 17. i 18.veka.
tvrđava Đirokastra dominira gradom i nadgleda strateški bitan put duž rečne doline.
otvorena je za posetioce (ali nema ništa posebno za videti, osim pogleda na grad!)
u njoj se nalazi vojni muzej sa zaplenjenom artiljerijom iz doba komunističkog otpora protiv nemačke okupacije, kao i jedan američki avion. 
dograđena je u 19. i 20.veku. severni deo zamka bio je pretvoren u zatvor, gde su držali zatvorenike tokom komunističkog režima. šteta je što je potpuno neiskorištena, a bila bi tako fantastična za galerije i ateljee!
mnoge kuće imaju kamene krovove, te je nazvan i “kameni grad.” 
zajedno sa Beratom, bio je među retkim albanskim gradovima zaštićenim 1960-70. od modernizacije. oba su dobila status “gradova muzeja”.
danas postoji više od 200 kuća koje su zaštićene kao “spomenici kulture” i preko 20 muzeja.
iako dignuta u vazduh, kuća Enver Hodže je obnovljena i pretvorena u muzej. za one neupućene poput mene, Enver je bio vrhovni vođa Albanije… najkarakterističnija zaostavština njegove vladavine je 600.000 bunkera u zemlji od 3 miliona ljudi! videli smo mnoge od njih vozeći se južnom obalom i mislimo da bi bili zanimljiva turistička atrakcija…
osim kamenih krovova, karakteristični su detalji krovne konstrukcije koji nose prepušteni deo strehe…
i ovi šareni prozori na poslednjem spratu…
jedna od, definitivno, najlepših kuća na koju smo nabasali u ova dva dana: 
džamija iz 1757.godine i jedno moderno rešenje doksata :)
e, zaslužili smo da predahnemo u jednom od lokalnih kafea… u predivnom ambijentu…
a dok ja držim radionicu, momci se slade… jeli smo razne bureke (onaj sa zeljem ima samo zelje unutra i jako je dobar!), a oni su probali i neke poslastice ;)
našli smo se na staroj čaršiji (Pazari i Vjeter), koja je prvobitno izgrađena u 17.veku, pa obnovljena nakon požara u 19.veku. 
inače, čaršija se prostire na 4 kaldrmisane glavne ulice, koje je povezuju sa ostatkom grada. 
među lokalnim stanovništvom ovaj deo grada naziva se Qafë (vrat ili prolaz) i, uglavnom, vrvi od života :)
ove zastavice daju mu neku dalekoistočnjačku notu :)
a tek hrana… raj za vegetarijance :) žao mi je što nemam više fotografija (ko još razmišlja praznog stomaka!), ali evo bar nekih ćuftica od zelja, pirinča, kao i vrlo finih sireva… da ne spominjem zapečeni kačkavalj i odlične salate, mmm… 
e, kad smo već kod hrane, i da popijemo nešto :) osim par albanskih piva koje su momci degustirali, mene je oduševio “planinski čaj” od ove biljčice… 
dobro, sad kad smo se okrepili, još koji detalj – vrata i najuža kuća na uglu…
kameni radovi… 
i tajna gradnje doksata – nije li sjajno?
za kraj – momci su se stopili u masi, 
a ja uživala na suncu, uz nes kafu i nestvaran pogled…na kanjon odavde :) 
pre nego što krenemo na “put, put, put za jug”, volela bih da vas povedemo u posetu jednoj od najlepših kuća koje sam ikad videla…
